Το σπίτι

Ένας άσπρος μεγάλος κύβος με μία ξύλινη, μικρή μα επιβλητική πόρτα, χτισμένος το 1815 από πέτρα, πλίθες και χώμα είναι το σπίτι που έμενε η μητέρα του και πριν από αυτήν οι πρόγονοι της μητέρας του Άρη. Σήμερα στο σπίτι, χαρακτηρισμένο ως μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού, μένει ο ίδιος εκεί, σε αυτό το πραγματικά ευρύχωρο οίκημα, τόπος κατοικίας και «εργοτάξιο». Το σπίτι με το ενάμισι μέτρο πάχος τοίχο και τα ξύλινα πατώματα, απαριθμεί υπόγειο με τέσσερα διαμερίσματα, ισόγειο με 4 κρεβατοκάμαρες, το γωνιακό τζάκι με τη μεγάλη σάλα, την κουζίνα και αναρίθμητα εργαλεία που βρέθηκαν μέσα και σήμερα ακόμη, καθαρίζονται ένα προς ένα τους μήνες της ανάπαυλας και βρίσκουν τη θέση τους στο φως.

Στον επάνω όροφο, κι άλλα υπνοδωμάτια, όλα υπερμεγέθη, με μεγάλα διπλά κρεβάτια, βιβλιοθήκες, καθιστικό, σχεδόν πάντα γεμάτα ζωή από τους ανθρώπους που έρχονται εδώ να μάθουν, να εμπνευστούν, να αποκτήσουν το μεράκι της μελισσοκομίας ή της παραγωγής αγνού λαδιού και να φύγουν για να πάρουν τη θέση τους άλλοι.

Στο σπίτι αυτό, που η θερμοκρασία μένει σχεδόν πάντα σταθερή, σοφά χτισμένο, ο Άρης Σαρρηγιάννης έχει στήσει το σπίτι του, με τόνους λαδιού να ξεκουράζονται στο υπόγειο μέσα σε ανοξείδωτα δοχεία, περιμένοντας τη σειρά τους να διανεμηθούν και μέλι άφθονο, κάθε λογής για να φύγει κι αυτό με τη σειρά του στους καταναλωτές του σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.